In de Salt Boekenclub lezen we samen boeken. Boeken waar avontuur de rode draad is. Leden sturen boeken naar elkaar door. Van wat ze gelezen hebben, schrijven ze een review. Ook delen ze hun boekentips. Zo blijft de hele Salt community op de hoogte van interessant leesvoer. Dit is wat er onlangs is gelezen.
Boek Berghonger ****
Ondertitel Vragen naar de onbekende weg
Auteur Fleur Jongepier
Uitvoering Paperback | € 24,99
Op de flap Waarom werk ik zo hard? Doe ik wel genoeg dingen waar ik gelukkig van word? Kun je alleen zijn zonder eenzaam te zijn? Hoe geniet ik van de natuur zonder haar geweld aan te doen? Zit ik wel goed in mijn vel? Voel ik mijn vel eigenlijk wel?
In de bergen kijken we beter, voelen we meer en denken we minder. De bergen putten ons uit, leiden ons af, bieden gezelschap en maken ons eenzaam. Ze overweldigen ons met hun natuurpracht en brengen ons angst en euforie.
In Berghonger onderneemt Fleur Jongepier een bruisende filosofische tocht door de bergen. Met humor en kwetsbaarheid laat ze zien hoe de bergen ons uitnodigen de confrontatie aan te gaan met vragen en ambities die we, als we alleen maar een blokje om zouden lopen, zouden wegwuiven als dromerig of idealistisch.
Het oordeel over het boek Berghonger
Berghonger van Fleur Jongepier is een filosofisch en persoonlijk boek dat je meeneemt op een tocht door de bergen én door het hoofd van de schrijfster. Het is geen traditioneel filosofieboek, maar eerder een verkenning van wat het betekent om te denken, te voelen en te zijn – ver weg van de drukte van het dagelijks leven.
Ik keek enorm uit naar dit boek. De vragen die ze op de achterflap heeft vermeld zijn vragen die ik ook regelmatig aan mezelf stel: Waarom werk ik zo hard en doe ik wel genoeg dingen waar ik gelukkig van word? De eerste hoofdstukken verslond ik dan ook in sneltreinvaart. Toch ging de vaart er een beetje uit tegen het einde van het boek. Niet omdat het niet interessant was, maar ik denk omdat het gewoon best veel is wat in het boek aan de orde komt. Van depressie tot bullshitjobs en van het klimaat naar de angst voor mannen. Veel relevante thema’s die op dit moment spelen in onze maatschappij.
Ik vond het verfrissend om te lezen hoe ze haar bergervaringen gebruikt als kapstok voor al de vragen die ze zichzelf stelt. Geen standaard reisboek en geen standaard filosofieboek.
Ze schrijft met humor, kwetsbaarheid en een scherp oog voor de absurditeit van het moderne leven. “Ook mijn handen krijgen wanneer ik het eindpunt van een bergwandeling bereik vaak een haast bedwingbare telefoonjeuk. Waarom? Omdat ik wil vastleggen hoe mooi het is waar ik ben, en dat ik de top heb bereikt. Als ik terugkijk aar de foto’s die ik met mijn telefoon maakte op de top van de Gran Paradiso, het bergpanorama dat ik werkelijkheid zo overweldigend was, zo groots en oneindig, zie ik alleen lullige kartelrandjes in 2d.” Hoe herkenbaar is dit?
Haar stijl is toegankelijk en het boek leest prima weg, maar de inhoud vraagt wel om aandacht: sommige passages zijn filosofisch en nodigen uit tot herlezen. Dat maakt het boek rijk, maar soms ook wat intens. Eigenlijk nodigt het boek uit tot het herlezen ervan of met elkaar over in discussie te gaan, misschien wel in een meeting met de schrijfster. Haar aantrekkingskracht naar bergen die deel ik overigens niet, ik voel die aantrekkingskracht naar het bos. De vragen die ze zichzelf stelt deel ik wel. En zouden we onszelf allemaal eens moeten stellen. – Sylvia ****
Schrijfster Fleur Jongepier is bevriend met de bergen, zoveel is wel duidelijk na het lezen van dit boek. In dit boek lees je hoe de bergen haar troosten, uitdagen en helpen om letterlijk en figuurlijk in balans te blijven.
Aan de hand van thema’s wandel je met Fleur mee door de bergen, het leven en haar binnenwereld. Vaak met humor en filosofische bespiegelingen en af en toe strooit ze ook mooie poëtische beschrijvingen als onverwachte confetti door haar teksten. Biijvoorbeeld: ‘Ik zet mijn brandertje aan om water te koken, het valt om, en nog eens, maar ik vloek niet, waarom zou ik, en maak een kopje thee waar ik wat jonge larikstwijgjes in gooi die ik van de bomen had getrokken, wat verder terug toen er nog bomen waren. Ik proef de lariks eigenlijk nauwelijks, maar het idee smaakt sterk.’(p32). Of deze: ‘Het. Maakt niet uit wie je bent als je in de bergen bent, in de touwen aan de rotsen hangt of op ski’s omhoog loopt naar een berghut. En toch maakt het uit, want je moet er eerst maar eens zien te geraken. Over die horde struikelt menig bergliefhebber die nooit een bergliefhebber kon worden’. (paginanummer vergeten).
De meeste hoofdstukken vond ik fijn om te lezen, soms raakte ik wat geïrriteerd. Bijvoorbeeld tijdens het hoofdstuk waarin ze het heeft over bullshitjobs; haar eigen frustratie druipt hier van de pagina’s af. Aan de andere kant daagde mij dit als lezer weer uit en keek ik na het lezen van dit boek tevreden achterom, zoals ik zou doen na een stevige bergwandeling. – Wendy ***1/2
Een boek dat me blij verraste. Het was niet zoals ik van tevoren had verwacht. Misschien had ik een stap 1, stap 2, stap 3 boek verwacht, maar het leek meer op allerlei gedachtenlijntjes, zoals ook een bergwandeling van alles kan oproepen, die ze heeft uitgewerkt. Vooral het eerste deel sprak me erg aan. Het gaat dan over waarom je in de bergen zou gaan wandelen om je hoofd ‘leeg’ te maken. En leeg maken is dan niet eens zozeer het doel, maar wel:
“Bovendien brengt gewoon lopen geen ongemak met zich mee, het type ongemak dat aan de basis ligt van goede herinneringen en vervelende vragen.”
Ook interessant vond ik de hoofdstukken over de simpelheid van het leven in de bergen en in het hier en nu zijn. Dat je al blij bent met dat laatste onverwachte stukje chocola onder in je tas en dat hoe je er bij loopt echt veel minder belangrijk is dan in de stad.
“Zittend op het trapje voor mijn voordeur, uitkijkend over de vallei, snap ik de roep om eenvoud wel. Waarom hebben we toch allemaal zoveel nodig? Niet alleen zoveel spullen, maar ook zoveel geld, zoveel werk, zoveel connecties, zoveel dingen om niet te vergeten, zoveel ambitie, zoveel doelen en plannen.”
Voor mij zat er ook veel herkenning in wat Fleur schrijft en daardoor vind ik het ook een fijn boek. En zij schrijft dan wel dat een eigen huisje in de Italiaanse bergen hebben niet zo romantisch is als het klinkt, maar toch is dat natuurlijk gewoon fantastisch. Want als die berghonger je weer in z’n greep heeft, kun je gewoon gaan en jezelf bergtijd gunnen. En dat dit heel goed is voor je, wordt door dit boek nog meer duidelijk.
Ze haalt veel andere auteurs aan die dingen hebben geschreven over de bergen, over alleen zijn, over de huidige maatschappij. Het maakt het daardoor best een compleet boek. Ze schrijft in een fijne stijl en het boek leest daardoor makkelijk.
Vond ik al haar gedachtenlijntjes interessant? Nee, Tuurlijk kun je treuren om de smeltende gletsjers en om onze verslaving om altijd online te zijn, maar daar had ik minder behoefte aan om te lezen. Ook vertelt ze meer over haar depressie en wat zoiets met je doet. Dat ging ook een kant op die mij m inder interesseerde. – Zillah ****
Voor wie Als je bij de titel al herkenning voelt, zou ik zeker dit boek lezen. Voor iedereen die bevriend is of wil zijn met de bergen in letterlijke of figuurlijke zin.
Leuk weetje Fleur heeft haar boek zelf geïllustreerd met haar eigen aquarellen en geeft ook aquarel cursussen. Het boek is doorspekt van de citaten uit andere boeken, waarvan heel veel ook bekend zullen zijn bij SALT-lezers (en zeker bij leden van de boekenclub), van Paolo Cognetti’s ‘De Acht Bergen’ tot Nikki Dekkers ‘Graafdier’.
Kijken Fleur Jongepier verwijst regelmatig naar Nan Shepherd, schrijfster en dichter die onder andere ‘The Living Mountain’ schreef. In deze korte film wordt het gebied verkend waarover zij schreef.
