In de Salt Boekenclub lezen we samen boeken. Boeken waar avontuur de rode draad is. Leden sturen boeken naar elkaar door. Van wat ze gelezen hebben, schrijven ze een review. Ook delen ze hun boekentips. Zo blijft de hele Salt community op de hoogte van interessant leesvoer. Dit is wat er onlangs is gelezen.
Boek Plug me in **
Auteur Wiebe Wakker
Uitvoering Paperback | € 24.95
Op de flap Wiebe Wakker stapte zonder geld of vastgelegde route in een geleende elektrische auto. Zijn doel: naar Sydney reizen, helemaal vertrouwend op de vrijgevigheid van vreemden.
In 1.119 dagen reisde hij 95.000 kilometer door 33 landen, waarbij de route werd bepaald door mensen die hem onderdak, eten en elektriciteit aanboden. Hij maakte avonturen mee die hij vooraf niet had kunnen bedenken. Hij dook in afvalcontainers in Finland, zag in India zijn lader ontploffen, en ontdekte hij dat daten in Teheran toch écht anders gaat dan in Haarlem.
Of hij nu in Italië, Bangladesh of Indonesië was, op iedere stop had hij nieuwe, wezenlijke contacten. Overal kwam hij tot dezelfde conclusie: in mensen schuilt veel meer goedheid dan het nieuws ons doet geloven. En de man die vertrok als een opportunistische avonturier, kwam na drie jaar zelf ook terug met meer optimisme en meer oog voor duurzaamheid.
Plug Me In is een hartverwarmend, hilarisch en soms ongemakkelijk eerlijk verhaal over een onvergetelijke reis vol persoonlijke groei, onverwachte vriendschap en droge humor. Het zorgt ervoor dat je, soms hardop lachend, meer vertrouwen krijgt in de mensheid.
Het oordeel over het boek Plug me in
Aardig idee, als afstudeerproject een roadtrip maken met een elektrische auto, onderweg aandacht vragen voor duurzaamheid c.q. duurzame projecten bezoeken. En niet zomaar een roadtrip, want het doel is Sydney, Australië en dat zonder geld op zak.
Eerst neemt Wiebe ons mee in de uitwerking van het idee, de zoektocht naar sponsors en de hindernissen voor vertrek. Daarna stappen we in bij deze ADHD’er om in sneltreinvaart door zijn reisdagboek te racen. Veel diepgang heeft het allemaal niet, veel meer dan stopcontacten en bouw aggregaten zien we niet onderweg – ‘genieten komt later wel, denk ik. En tuurlijk, door erdoorheen te rijden zie ik ook al een hoop van de wereld’ – sporadisch bezochte duurzame projecten behoeven blijkbaar geen toelichting en menselijk contact is vaak eenrichtingsverkeer.
Naarmate het boek vordert begint dat, hij, te irriteren. Want die vriendelijke mensen die hem thuis ontvangen of in een hotel onderbrengen, zijn eten en eventueel een feestje betalen, ze vrágen veel van en aan hem. En daar wordt hij doodmoe van. ‘Ik geef energie aan iedereen. Behalve aan mezelf’. En dan moet hij óók nog eens zijn volgers voorzien van posts en filmpjes. Stress alom.
Hij hoopt zijn ‘fragiele ego’ op te krikken door een ‘super influencer status’ te bereiken, gratis producten toegestuurd te krijgen, in vijfsterren hotels te slapen en horden gillende meiden te scoren, ‘de droom van elke twintiger, toch?’ Helaas blijkt zijn fanbase vooral uit ‘Gerdienen en Corries met kortpittige kapsels’ te bestaan.
Hij bereidt zich niet voor, verdiept zich niet in land of cultuur – ‘ik zoek ook nooit naar info over de gebieden die ik doorkruis, zo kan ik ook nooit echt wat missen’ – maar klaagt wel graag. Veel is gedoe, te laat of niet goed genoeg, vreemden die hulp aanbieden spreken amper Engels en niet iedereen blijkt gecharmeerd van die ‘fijne, positieve gast’. Egocentrisch komt meer in de buurt, maar dat is mijn mening.
Ergens in het Midden Oosten werd het mij te veel. Fast forward naar de epiloog. Hij ging bijna ten onder aan de gastvrijheid van al die vreemden die hem met open armen ontvingen en het continu moeten bewijzen dat zijn reis ertoe deed. Maar dan toch, aan het eind, reflecteert hij. En lijkt hij e.e.a. geleerd te hebben. Dat is mooi, want het geeft hem een iets prettiger voorkomen.
Voor mij kwam het zelfinzicht echter rijkelijk laat. Voor zijn studie is hij weliswaar op basis van het plan alleen al geslaagd, maar de uitvoering is wat mij betreft onvoldoende en een grote, gemiste kans. Op basis van zijn epiloog kan ik concluderen dat hij daar gelukkig anders over denkt.
Ik heb voor de zekerheid ChatGPT ook nog gevraagd of ik iets gemist had – de epiloog las zo anders dan de eerste helft van het boek – maar nee, we waren het nogal eens, Chat en ik. – Nicoliene **
Toen dit boek voorbijkwam, meldde ik me gelijk als vrijwilliger. Het idee van een avontuurlijke reis per elektrische auto met als doel om duurzame projecten te belichten, sprak me gelijk aan. Het bleek echter geen boek voor mij.
Ik had het idee dat ik een hele reeks blogposts achter elkaar las, waarbij de focus vooral lag op Wiebe en zijn Blue Bandit (de auto waarmee hij reist), de blogs, video’s en social media posts die hij realiseert, de ‘likes’ die hij wel of niet krijgt, de persaandacht die hij nodig heeft, het regelen van gratis maaltijden en overnachtingen, sponsoring die hij zoekt en vindt en laadstress. Dit gaf mij vooral een ‘freerider’ gevoel en wekte mijn irritatie tijdens het lezen. Daarbij miste ik diepgang over de landen, ontmoetingen en duurzame projecten die hij bezoekt.
Hij vertelt regelmatig over de gastvrijheid die hij ervaart en soms lijkt hij deze als vanzelfsprekend te beschouwen. Zo uit hij bijvoorbeeld zijn irritatie over iemand in Dubai die opmerkt dat hij dus eigenlijk Wiebes eten moet betalen, een opmerking die ik op zich best begrijp. Mijn irritatie over de inhoud en schrijfstijl zorgde ervoor dat ik niet kon genieten van de leuke ontmoetingen die Wiebe ook beschrijft. Over de oma van een gastgezin die hem 2 vuilniszakken met appels meegeeft, over de chauffeur van de roadtrain met wie hij mee mag rijden, of over presentaties op scholen van kinderen van gastgezinnen waarbij hij verblijft.
Op ongeveer twee derde van het boek lijkt er wat te veranderen. Wiebe wordt moe, het continu onderweg zijn valt hem zwaarder dan hij had gedacht en hij merkt op dat hij zich niet altijd goed voorbereidt. Ook constateert hij dat hij nogal opportunistisch aan deze reis is begonnen: “Ik ben deze hele reis begonnen met het duurzaamheidsverhaal als alibi om gratis te kunnen reizen, maar ik heb wel iedereen beloofd dat ik duurzame initiatieven zou bezoeken. En gek genoeg, vind ik het nog interessant ook.”
Door de structuur, inhoud en schrijfstijl is dit dus duidelijk niet mijn boek, maar ik behoor dan ook niet tot Wiebes doelgroep. Wel denk ik dat er potentie is voor vervolgboeken, bijvoorbeeld over de bijzondere ontmoetingen die hij heeft gehad. Daar zitten echt pareltjes bij die best meer aandacht verdienen. Of over de duurzame projecten die hij allemaal heeft bezocht; sommige beschrijft hij, maar er mist een overzicht. Genoeg herkansingen mogelijk wat mij betreft. Maar misschien is dit wel jouw boek, smaken verschillen tenslotte! – Wendy **
Voor wie Tja, als je echt niks te doen hebt… Misschien voor fans van Busjes blues? Nou vooruit, voor wie zin heeft in een razende roadtrip zonder in- of uitzicht met als doel Sydney halen. Met een vleugje introspectie als toetje. Maar toch vooral voor wie hem gevolgd heeft tijdens zijn reis en dat nog eens wil herbeleven.
Leuk weetje Wiebe is te boeken als motivational speaker. Komt over de vloer bij Mini, Heineken en Canon o.a. Is hij toch die influencer geworden. Om de Engelse tekst hangt een licht steenkolenluchtje, dat wel.
Kijken In deze podcast, die ook te zien is op Youtube, zie je Wiebe zelf aan het woord over zijn reis en boek.
