Maandag 26 oktober hebben we afscheid moeten nemen van Tof.
Meer dan vijftien jaar was hij in mijn leven en in dat van vele anderen. De leegte die hij achterlaat is niet te bevatten.
Wie Salt kent, kende Tof. Onze floormanager. Een functie die hij zichzelf ooit met veel overtuiging had toegeëigend en die hij tot op de laatste dag bloedserieus nam. Al bestonden zijn dagelijkse werkzaamheden voornamelijk uit slapen, eten, strategisch in de weg liggen en erop toezien dat niemand ook maar één stukje kaas ongemerkt naar binnen werkte.
Hij was geen hond die af en toe eens mee mocht naar de Werkplaats. Hij hoorde bij de redactie, bij de mensen, bij de verhalen. Hij kende de Salters en de Salters kenden hem. Hij ging mee naar Salt Meetups, naar beurzen, op roadtrips en naar alle plekken waar het leven ons bracht.
Waar Tof was, voelde ik me thuis.
En nu is hij er niet meer.
Zijn mand is leeg. Zijn pootjes tikken niet meer over de vloer. Er staat niemand meer klaar om mee te gaan zodra ik mijn jas aantrek. Geen verwachtingsvolle blik als de koelkast opengaat.
Het is stil. Verschrikkelijk stil.
En ergens hoor ik hem alweer mopperen. Dat dit wel een behoorlijk sentimenteel verhaal wordt.
Je was zoveel meer dan een hond. Je was mijn familie.
Een van de mooiste stukjes van mijn leven liep vijftien jaar lang op vier poten naast me.
En nu moet ik je loslaten. Terwijl alles in mij je nog vast wil houden.
Salt is zijn floormanager kwijt.
En ik ben een stukje van mezelf verloren.
Dag ventje
You have left my life, but you will never leave my heart ❤️🐾
Natasha Bloemhard | Tof’s mam
2 opmerkingen
Wat een mooi verhaal, en wat een verlies. Een maatje als Tof zal altijd bij je blijven, ook in gemis. Dikke knuffel voor jou en het team.
❤️❤️