Surfen is een manier om je band met de natuur te versterken
Tekst: Natasha Bloemhard | Dit artikel verscheen eerder in Salt #84 - 2022 Beeld: Fabio Fontana a.k.a. Gos Lab
“Ik woon in Anzio, een klein stadje ten zuiden van Rome dat uitkijkt op de Middellandse Zee. Anzio is ook de plek waar al mijn werk vorm krijgt”, begint Fabio Fontana zijn verhaal. Ik ontdekte het werk van de veelzijdige Italiaan op Instagram en werd gelijk gepakt door de harmonische schoonheid van zijn graveer- en tekenkunst, waarin zowel liefde als urgentie schuilt. “Mijn artistieke opleiding vond plaats in Rome aan de Academie voor Schone Kunsten.
Op die ongelooflijke plek, in het hart van de Eeuwige Stad, ontstond mijn interesse in druktechnieken uit het verleden, zoals linodruk, xylografie (houtdrukkunst) en cyanotypie het maken van blauwdrukken met behulp van een fotografisch proces. Ik hou van enkele, langzame handelingen, en van de precisie van details die deze technieken met zich meebrengen. Of het nu om het wegsnijden van een hout- of linosnipper gaat, of om het repeterende van het tekenen van cirkels.”
“Gos Lab staat voor ‘Green Ocean Surfing Laboratory’, een projectnaam voor mijn werk dat vooral is geïnspireerd door de surfcultuur, de natuur en de dierenwereld. Ik wil iets teruggeven aan de zee en tegelijkertijd mensen na laten denken over hun band met de natuur. Surfen is een manier om die band te versterken. Het is veel meer dan een gewone sportactiviteit. Surfen betekent omgaan met iets buitengewoon moois, krachtigs en soms heel gevaarlijk.
Met mijn werk vraag ik aandacht voor de harmonische schoonheid van onze zeeën en oceanen, maar ook voor de problemen die we als mensheid veroorzaken. Als artiest en surfer kan ik hier niet omheen.
“De eerste druktechniek waarmee ik in Gos Lab begon was xylografie. Van lindehout maak ik houten stempels waarop ik kan staan, net als op een surfboard met tien (hang ten) of vijf tenen (hang five) over de rand. Zo bedruk ik T-shirts, tassen en stoffen. Elk stuk is anders, dankzij de nerven van het hout maar ook de druk die ik met mijn voeten uitoefen heeft effect op het resultaat. Zo wordt ieder stuk uniek.
Ook maak ik graag gebruik van wrakhout dat ik op het strand vind. Zo’n stuk hout neemt je mee terug in de tijd. Het ademt een verhaal. Tegenwoordig druk ik mijn stempels ook op papier. En sinds kort ben ik weer begonnen met cyanotypie, het maken van blauwdrukken. Ik hou enorm van de kleur cyaan, het is alsof ik een deel van de oceaan leen. Cyanotypie is als het afdrukken van negatieven op papier dat na ontwikkeling blauw kleurt. Ondanks dat de grafische afbeeldingen vrij minimalistisch zijn, zorgt de hoeveelheid inkt toch voor een sterke impact.
Voor mezelf is het ook een vorm van meditatie. De techniek die ik gebruik vindt zijn oorsprong in de puntkunst van de Australische Aboriginals. In mijn illustraties, gemaakt van miljoenen microbolletjes die in grootte variëren, heb ik hun kunst opnieuw geïnterpreteerd. Voor mij zijn het geen stippen, maar waterdruppels, die samen een beeld vormen. Water is een substantie aan de oorsprong van de schepping, we bestaan zelf overwegend uit water, evenals onze planeet – de aarde. Dat vind ik ongelooflijk mooi.”
“Ik heb niet de arrogantie om te denken dat ik de manier van leven van mensen kan veranderen, maar ik kan wel proberen om de aandacht te verleggen naar een aantal zaken die ik belangrijk vind: respect voor de natuur, de zee en de wezens die erin leven. De natuur is niet van ons, we mogen er slechts gebruik van maken.”
