Mijmeren op de Seven Summits in eigen land
Een tijdje stil zitten zonder je telefoon uit je zak te halen of binnen tien tellen alweer door te jakkeren: het lijkt tegenwoordig haast moeilijker dan het beklimmen van een berg of finishen van een ultrarun. En dat terwijl zo’n mindful mijmermomentje verslavend lekker is. Zeker op de toppen van deze Seven Summits in eigen land.
ZITTEN AAN ZEE
Rustgebied Scheveningen.
Adem in, adem uit Zeelucht geldt al eeuwenlang als beproefd medicijn tegen een rusteloos brein. Ooit werden allerhande ‘lijers’ zelfs op doktersadvies naar Scheveningen gestuurd. Maar ook zonder recept is het goed toeven in de beroemde badplaats. Druk? Niet als je gewoon even voor je uit gaat zitten staren op een van de twee havenhoofden, helemaal aan het eind van het strand. De zilte zeebries blaast in no time de zen door je kop. Genoeg te turen bovendien. Aan weerszijden van de haven liggen geliefde surfspots, waardoor je vanaf de basalten blokken van de havenhoofden op de eerste rij zit voor het aanschouwen van kunstzinnige nose rides en soms zelfs bescheiden barrels.
Uitgekeken Op schelpworpafstand van het noordelijk havenhoofd – met het rood-witte vuurtorentje – bevinden zich ‘op Scheef’ drie fijne strandtenten annex surf scholen (Aloha, The Shore, Hart Beach). Vergeet ook je longboard niet om een stukje te skaten op de grandioos glooiende asfalttong die langs het strand richting de Pier krult. Of kuier vanaf het zuidelijk havenhoofd (groen-wit torentje) in relatieve rust richting Hoek van Holland op ‘het Stille Strand’ van Den Haag.
GEEN RUIS
Rustgebied Nationaal park Dwingelderveld.
Adem in, adem uit Stilte is een zeldzaam goed in ons krappe kikkerlandje. Zelfs in menig natuurgebied laten langsrazende diepladers en sneltreinen dikwijls hun auditieve sporen na. Ter gelegenheid van hun 50ste jubileum ging de Nederlandse Stichting Geluidshinder dus op zoek naar het stilste plekje van ons land. Het Drentse Dwingelderveld kwam terecht als winnaar uit de bus. Ironisch gezien is het bijbehorende ‘Stiltebankje’ achter het bezoekerscentrum in Ruinen niet eens de beste plek om van de oorverdovende rust te genieten. Maar wie per fiets of op de wandelschoenen iets verder het Dwingelderveld opgaat, kan rond het spinnenweb aan zandpaden al snel een jeneverbes horen vallen. Niet voor niets werd hier op het grootste natte heidegebied van Europa al in 1956 een grote radiotelescoop neergezet. Aan ruis doen ze niet op de Drenthse hei. Ervaar zelf maar eens, turend over die schier eindeloze zee van vijftig tinten bruin of – in augustus – instawaardig paars.
Uitgekeken Vanaf het bezoekerscentrum zijn drie wandelroutes (4, 7 en 13 km) uitgestippeld. Wie zich nog wat nadrukkelijker in het zweet wil werken, kan op de mtb-route Dwingeloo bijna 24 kilometer lang door het nationale park stuiteren over brede bospaden en slingerende singletracks.
In de Salt Shop
Salt #100
In deze uitgave brengen we een ode aan merken, mensen en gebeurtenissen die net als Salt in 2006 zijn geboren of het nummer honderd vieren. Ook doken we in de geschiedenis van zout en in de (on)zin van het afvinken van mijlpalen.
En geheel uit 2026 is het interview dat we hadden met avonturier, schrijfster en filmmaker Eva zu Beck.
WANDELBANKJES
Rustgebied De Bussumerheide.
Adem in, adem uit Je hebt wandelaars die er straal aan voorbij lopen, uit angst voor die vermaledijde dipjes op hun strava-file of sporthorloge. Maar de mindfulle wandelaar weet dat een bankje langs de route heel veel meer kan bieden dan alleen een plek om zo snel mogelijk een bammetje naar binnen te werken. Neem Jeroen Romp, een fervente kilometervreter uit Amersfoort die door heel Nederland @Wandelbankjes op de kiek zet voor zijn gelijknamige Instagram-account. Zijn ultieme aanrader: een doodgewoon bankje op de Bussumerheide. Vier lange planken en wat dikker hout; veel meer is het niet. Maar wie er vroeg in de ochtend al neerploft en even stevig in de staarstand schiet, ziet de schoonheid van de vaderlandse natuur zich er vanzelf ontvouwen. Reeën, vossen, hazen – met een beetje geluk hobbelen ze op het Gooise matras zo je blikveld binnen.
Uitgekeken Coördinaten? Nee, een rustgebied moet een rustgebied blijven. Om de precieze plek van dit bankje te vinden, moet je gewoon de Trage Tocht Bussum lopen; de favoriete wandeling van Jeroen. Vanaf station Bussum Zuid word je – na een ietwat saai beginstukje door een woonwijk – al snel heen en weer geslingerd tussen heerlijke heide, briljante bospaden en zinderend zand. De hele tocht van 16 km is te vinden op wandelzoekpagina.nl.
OP HOGE POTEN
Rustgebied Nationaal Park De Marker Wadden.
Adem in, adem uit Even Twitter checken? Waarom zou je, als je ook vogels kunt horen kwetteren die niet zijn opgebouwd uit eentjes, nulletjes en opgeblazen ego’s. Een vogelkijkhut is een perfecte plek om gewoon een beetje voor je uit te turen en je gedachtes mee te geven aan de wind. Zeker op De Marker Wadden –’s lands nieuwste vogelparadijs, geboetseerd van opgebaggerd zand en slik – waar een paar van de coolste kijkhutten van ons land zijn neergezet. Eerder bejubelden we in Salt al De Duikeend: een verzonken hut waarin je boven of onder het wateroppervlak kunt koekeloeren. Maar voor een meditatief rustmomentje valt De Steltloper nog net wat beter in de smaak. Vanaf het hoogste punt van de eilandengroep kijk je uit over het samenspel van wind, water en slik. Het decor biedt een snackbar voor de neergestreken kluten, kokmeeuwen en plevieren. En een welkome pauze voor een overvol hoofd.
Uitgekeken De zomer in je bol? Bij het havenstrand achter de havenkom mag je in het nationale park ook in je zwembroek een plons nemen. Of kuier op je dooie akkertje over de Kustroute (7,2 km), de Vlinderroute (4,2 km) of de Vogelvluchtroute (3,4 km) op het eiland.
PLANET EARTH IN DE POLDER
Rustgebied Het Fochteloërveen.
Adem in, adem uit Leuk en aardig, al die piekfijne uitkijktorens die Nederland rijk is. Maar wie te kampen heeft met een gezonde dosis hoogtevrees, voelt op de trap omhoog niet bepaald de rust door zijn kop stuiven. Gelukkig is er ‘De Zeven’ nog: een prachtige uitkijktoren in het Friese Fochteloërveen die specifiek werd bedacht voor klimmers met kn-kn-kn-knikkende knietjes. Door de kunstzinnige twist in de steile trap – en de dichtgetimmerde wanden van larikshout – ben je je tijdens de weg omhoog nauwelijks bewust van de afgelegde hoogtemeters. En eenmaal bovenin de 18 meter hoge ‘periscoop’ vergeet je onmiddellijk waarvoor je ook alweer zo angstig was. Vanachter het grote panoramaraam heb je immers een weergaloos ansichtkaartenuitzicht op een van de laatste hoogveengebieden van West-Europa. Het uitgestrekte landschap oogt vanaf de toren in de bosrand als Planet Earth in de polder. Niet in de laatste plaats dankzij de kraanvogel: de exotische steltenloper die met zijn vuurrode keppeltje ’s zomers in steeds grotere aantallen door het zompige hoogveen beent.
Uitgekeken Natuurmonumenten heeft rond ‘De Zeven’ een fijne fietsroute uitgestippeld die je in 42 kilometer laat kennismaken met de kletsnatte natuurpracht op de grens van Friesland en Drenthe. Je kunt ook starten op de parkeerplaats van het Gevangenismuseum in Veenhuizen en halverwege de rit afstappen voor een zenmoment op De Zeven.
EEN BOOM VAN EEN TOREN
Rustgebied Het Friese Appelscha.
Adem in, adem uit Jarenlang dacht men in Appelscha dat het een volksverhaal was. Hartstikke leuk zo’n legendarische eik van 400 jaar oud, maar waar was dat ding dan in hemelsnaam te vinden? Nou, gewoon in het bos ten zuiden van het dorp, zo bleek. Goed, de boom was inmiddels bedolven onder een 20 meter hoge stuifduin. Maar drie van haar majestueuze takken staken nog fier uit de grond. Als eerbetoon aan de oude eik werd boven op de heuvel de 33 meter hoge Bosbergtoren gebouwd. Een toren als een boom natuurlijk, met uitstekende uitkijkplatforms als zijtakken op verschillende hoogtes, waarvandaan je mijlenver de rijk beboste horizon kunt afspeuren. Vanaf de toffe toren kun je vorstelijk uitkijken over het uitgestrekte Nationaal Park het Drents-Friese Wold. Op heldere zomerdagen kun je met een beetje knijpen zelfs Leeuwarden, Groningen en Coevorden zien liggen.
Uitgekeken Mountainbikers kunnen hun hart ophalen op de lokale mtb-route Appelscha-Bosberg. Ondanks het korte karakter – slechts 4,3 kilometer – vormen de venijnige klimmetjes, technische singletracks en volledig onverharde paden een waar wielerfeest. Tureluurs van het rondjes rijden? De route is simpel vast te rijgen aan de 17,3 kilometer lange, blauwe route van Appelscha.
RAMPGEBIED
Rustgebied De Sprengerberg.
Adem in, adem uit De Sprengerberg is een natuurgebied van verstilde schoonheid. Statige lanen met rododendrons worden omsingeld door gouden graanakkers en eindeloze heipartijen. In deze rustige uithoek van de Sallandse Heuvelrug is het dan ook heerlijk mijmeren. Hoe? Gewoon je gedachtes de vrije loop laten. Ervaren zenmasters weten dat meditatie en mindfulness niet gaan om het legen van je hoofd. Van je boodschappenlijst tot die burenruzie: het is logisch dat je alledaagse zorgen niet als bij toverslag verdampen. Maar je mag ze rustig aan je voorbij laten trekken – zonder er al te veel aandacht aan te schenken – als ware de wolkpartijen boven de hei.
Uitgekeken Wie op De Sprengerberg wat zwaarder gedachtenvoer blieft om op te kauwen, kan terecht op de 4 kilometer lange Route van Verloren Soorten; deze werd in 2023 uitgepaald door Natuurmonumenten. Zoals de naam al verklapt, is de aanleiding niet bepaald vrolijk. Achter de woeste natuurpracht van de Sprengerberg gaat namelijk een biologisch rampgebied schuil, waar beruchte milieuproblemen (verdroging, versnippering, vervuiling en verzuring) de ene na de andere plant- en diersoort de das om doen. Korhoen, kommavlinder, kamsalamander… op informatieborden langs de route maak je kennis met de tragische helden die reeds zijn gesneuveld in de strijd.
